Avatar

Tytuł: "Avatar" ['Avatar']

Rok produkcji: 2009

Reżyseria: James Cameron

Scenariusz: James Cameron

Obsada: Sam Worthington, Sigourney Weaver, Michelle Rodriguez

„Byliście już na Avatarze?” - ku naszemu zdziwieniu w ciągu ostatnich dwóch tygodni większość znajomych zadawała nam to pytanie. Szczerze mówiąc nawet nie myśleliśmy o tym, aby wybrać się na najnowszą produkcję Jamesa Camerona. Określenia typu „przełom w kinie” i „musicie to zobaczyć” nie są dla nas żadną zachętą, wręcz przeciwnie. Choć słyszałam ostatnio, że niechęć do masowych filmów bądź książek jest przejawem snobizmu. Aby nie wyjść na snobów i mieć własne zdanie na temat kinowego szlagieru, wybraliśmy się do Kinepolis, gdzie zaopatrzeni w specjalne okularki przenieśliśmy się w inny świat.

Rok 2154. Amerykanie usiłują podbić obcą planetę, Pandorę, ze względu na niezwykle drogocenny surowiec, którego jest tam pod dostatkiem. Na Pandorę zostaje wysłana misja wojskowa wraz z zespołem naukowców. Zadanie armii jest proste – przekonać do przeprowadzki, a w razie niepowodzenia zgładzić, zamieszkujących planetę tubylców. Naukowcy zaś chcą poznać planetę, jej mieszkańców, obyczaje i życie, a umożliwić ma im to tytułowy avatar. Jest to twór utworzony z ludzkiego DNA oraz genów Na'Vi, czyli mieszkańców Pandory. Avatar sterowany jest mózgiem człowieka, który leżąc w specjalnej kapsule wciela się w postać avatara i przenosi w nową, egzotyczną rzeczywistość. Głównym bohaterem jest Jake Sully, były Marine, który trafia na misję przypadkowo – w zastępstwie nie żyjącego brata. Jake, w przeciwieństwie do innych uczestników projektu, nie posiada żadnego przygotowania do sterowania avatarem, jest traktowany z pogardą, zwłaszcza przez doktor Augustine (Sigourney Weaver). Z czasem okazuje się, że niepozorny i nie doceniany Jake, a właściwie jego avatar, szybko zjednuje sobie sympatię Neytiri. Dziewczyna wprowadza go w świat Na'Vi, a Jake zyskuje uznanie zarówno wojskowych, jak i naukowców. Dla tych pierwszych jest nadzieją na przekonanie mieszkańców Pandory do przeprowadzki, aby Amerykanie uzyskali dostęp do złóż cennego surowca. Doktor Augustin upatruje natomiast w Jake'u źródła upragnionych informacji na temat życia tubylców. Fabuła rozwija się jak na film przygodowy przystało. Mamy więc radość odkrywania nowego terytorium, dobrych Na'vi i złych Amerykanów, a ściślej mówiąc dobrych naukowców i złych wojskowych, wątek miłosny, bohatera, walkę i patos.

Wszystko to sprawia, że „Avatar” jest niezłym kinem familijnym. A to chyba za mało jak na tak szeroko reklamowany „przełom” w kinematografii. Po pierwsze – efekty specjalne. Według mnie film nie wykorzystuje w pełni możliwości, jakie daje technologia 3D. Owszem, widzimy w trójwymiarze, ale z całą pewnością nie ma w tym niczego odkrywczego. Dużo lepsze wrażenia z 3D zapewniają popularne w tego typu projekcjach filmy przyrodnicze. Po dwudziestu minutach filmu, kiedy wzrok przyzwyczaił się do trójwymiarowego świata, zaczęłam zastanawiać się nad fabułą. Każdy, kto widział „Pocahontas”, „Terminatora” i „Gwiezdne wojny”, zauważy pewnie elementy tych filmów w „Avatarze”. Historia z nutką patriotyzmu, słynnym amerykańskim patosem, z okruszkami poczucia humoru. Pokazaną tutaj opowieść można odnieść do tego, co Amerykanie wyrządzili pierwotnym mieszkańcom swojego kontynentu. Ciekawe, jak odbierają ten film potomkowie Indian? Kolej żelazna i „gorączka złota” były dla nich takim samym zagrożeniem, jak amerykańskie czołgi i roboty dla wyimaginowanych Na'vi. Słyszałam opinie, że Pandora jest wizualizacją amerykańskiego wyobrażenia raju. Jeśli takie było zamierzenie Jamesa Camerona – udało mu się. Pokazał raj, który Amerykanie sami sobie zniszczyli. Tyle, że zamiast w zużytej formule westernu, przedstawił to w futurystycznej i kasowej produkcji.

Jednym słowem, nic nowego. Najnowszy film Camerona nie zawiera nic, co zapada w pamięć. Efekty rozczarowują, fabuła jest przewidywalna. Gdzie ten przełom? Podejrzewam, że przełomowe są zyski, jakie ten film przyniósł swoim twórcom. „Avatar” - byłam, widziałam, zapomniałam.