Powieść

Na zakończenia lata - ostatnia, piąta część" Czarownicy" - o tym, jakie są skutki oglądania nieba przez teleskop i o tym, jak Szurnięty Mirek miał widzenie.

Paweł podszedł do Jagody, wyjrzał przez okno: teraz dziewczynka z namaszczeniem mieszała kopyścią w parującym garze. Mężczyzna już chciał odwrócić wzrok, gdy zaskoczony drgnął – zobaczył, jak z okopconego żeliwa wystaje biała, pokaźnych rozmiarów, spiczasta kość. Jeszcze jeden obrót drewnianej łychy i tym razem z gara wychynęła żuchwa z licznymi żółtymi zębami.

– To świński szkielet – Jagoda spojrzała z ukosa na Pawła. – Dzieci musiały znaleźć go na polu. Radoszczanie, mimo zakazów naszej sołtysowej, wywożą kości rzeźnych zwierząt na pola, gdzie je płytko zakopują. Po kilku dniach psy lub drapieżne ptaki bez trudu je wygrzebują.

Ale Astronom myślał już o czymś innym:

–   Że tak zacznę z innej beczki: chciałem cię przeprosić. Ostatnio zachowa­łem się jak... jakbym to nie był ja.

Następna niedziela - następny fragment "Czarownicy"

–      Lusiu, nie mogę cię wziąć na ręce, boli mnie kark i szyja, bo wczoraj spa­dłam z konia – tłumaczyłam cierpliwie czteroletniej siostrzenicy, która przytulała się do moich kolan.

–      Pokaż, gdzie boli! – zażądała.

–      Jak mam ci pokazać? Szyja boli mnie w środku.

–      To ją otwórz! – Lusia szeroko otworzyła niewinne niebieskie oczy. Była specjalistką od rozkładania na części lalek.

Czarownica z Radosnej cz. 2

ROZDZIAŁ II

/czytaj wprowadzenie/

Rozdział I

Nocną porą podąża na szczyt góry,

gdzie odwieczny stoi kamlot ponury...

Moja mama posadziła pod oknem drzewa życia, wierzby. Salix acutifolia, odmianę o pokroju płaczącym, przypominającą otwarty parasol, mający mnie chronić. Dla brata wybrała wierzbę białą: salix alba rośnie strzeliście i wysoko, wybijając się ponad inne rośliny. Drzewo mojej mamy chylące się ku ziemi, o cienkich, mocnych gałęziach i liściach jedwabiście sinozielonych to Salix rosmarinifolia, czyli wierzba rokita.

Korony drzew sięgają nieba, a korzenie wnikają głęboko w ziemię, two­rząc oś świata. Trzy pierwiastki: woda, ziemia i niebo skupiają się w trzech drzewach. Jedno drzewo dla jed­nego życia. Gdy położę rękę na chro­powatej korze pnia, czuję siłę drzemiącą wewnątrz, bijącą jak serce.

Z okien naszego domu widzę szpalery zadumanych wierzb, przeglądają­cych się w lustrach rozlewisk rzecznych. W rosochatych iwach z wydrążonymi pniami kochają się rogate diabły. Złośliwe chochliki gnieżdżą się w przytulnych dziu­plach, a gdy dzieci próbują zajrzeć do wnętrza drzewa, sypią im próchnem w oczy.